Een gedroomd theater

Blog 112, een gedroomd theater

Ahoy, Rotterdam, 2009. Een avond met Dream Theater. Ik ben geïnteresseerd in deze band vanwege de gitarist John Petrucci, die onder andere toerde met Steve Vai en Joe Satriani in hun G3-project. Ik houd van deze gitaristen, die in een orkaan van geluid en effecten, met een onmogelijke snelheid gespeeld, toch nog subtiliteit kunnen aanbrengen.

Het is een langdurige happening met in het voorprogramma een drietal bands waar ik nog nooit van gehoord heb. Ik ben de laatste jaren vaker naar grote rockconcerten geweest en ik kwam daar steeds hetzelfde soort publiek tegen. Dat zal wel aan de aard van de muziek liggen. Veel oudere jongeren die in mijn leeftijdscategorie vallen. Nog oudere hippies en een aantal pubers (kinderen of misschien wel kleinkinderen van deze muziek diehards?) Kortom een gemengd gezelschap dat me perfect past.

Hoe anders is het in Ahoy. Als ik binnenkom in mijn gebruikelijke concertoutfit, namelijk mijn gewone kleren, sta ik toch wel even te kijken. Heel veel mannen van middelbare leeftijd, geheel in het zwart gekleed, met te kleine T-shirts waar buik en gespierde armen uit bollen. Veel tatoeages, lange haren en baarden. De vrouwen zijn eveneens in het zwart, in strakke leren kledij, een beetje punk. Het ziet er allemaal nogal agressief uit. Ik denk "ik moet voorzichtig zijn dat ik niet tegen iemand aanstoot", terwijl er op dat moment een blok protoplasma met zijn handen vol biertjes langs loopt.

Op het podium staat een band waarvan alle leden in het zwart zijn gekleed. De zangeres is volledig in zwart leer gehuld, de laarzen reiken tot in de liezen en haar lange zwarte haren lijken bijna de grond te raken. De bandleden hebben allemaal een baard en zeer lang haar dat voor hun gezicht heen en weer zwaait tijdens het meebewegen op het ritme van heavy metal. De zangeres, met een dijk van een stem, werpt regelmatig haar haren omhoog, waardoor het even lijkt alsof ze twee maal zo lang wordt. Op dat moment juicht de menigte, sommigen gooien zelfs met bier.

De band Opeth, waar ik vaag wel eens iets van heb gehoord, begint te spelen. Zij zijn bekender en hebben dus(?) een betere muziekinstallatie. De zanger heeft een prachtige stem waarmee hij een soort rockballad zingt. Ik ben verbaasd over zijn stembereik en de warmte van zijn stem waarmee hij een bijna romantisch nummer vertolkt. En dan slaat de muziek volledig om. Ik ben vooral verbaasd over de stem die nu uit de hel lijkt te komen. Het klinkt alsof hij jarenlang gegorgeld heeft met zand en whisky terwijl hij non-stop sigaren heeft gerookt. Tom Waits valt volledig in het niet hierbij. Later leer ik dat deze manier van zingen Grunge heet. Het is me een raadsel waarom je een prachtig nummer met deze techniek volledig om zeep helpt. Maar het publiek vindt het fantastisch.

En dan komt de hoofdact, Dream Theater. De gitarist voldoet volledig aan mijn verwachtingen en ook de andere leden van de band spelen virtuoos. Hun optreden duurt zo'n 3 uur, het publiek krijgt waar voor zijn geld. De sfeer is uitbundig goed. Het grote verschil met de andere concerten die ik heb meegemaakt, is de uiterlijke beleving. Je ziet het plezier ervan af spatten. Het is totaal anders dan de ietwat intellectuele, ingetogen sfeer die ik gewend ben. Ik word meegezogen in het bouwen van dit feestje, van agressiviteit is geen sprake. We spelen het spel "over de top", en ik vind het geweldig.